zondag 16 november 2014

De tweeling


Terwijl ik je onder duw,
trek jij mij omhoog

Een worsteling om verschillen
tussen onomkeerbare gelijkenissen

Alles wat jij hebt, wil ik meer
Wat jij niet hebt, wil ik niet minder

Jij bent meer

En terwijl ik ben, ben ik jij en
jij bent ik, wij zijn elkaar, maar wie ben ik?

Zonder jou ben ik niet

Geïnspireerd door L.A. Raeven 

donderdag 21 augustus 2014

Voor Victoria


Een leven gekregen,
is een leven doorgegeven.

Zij wachtte op haar in het diepst
van de pijn die zich manifesteerde.

Omgeven door verdriet
voelde zij bezinning.

Haar ogen huilden stille liefde
voor het nieuwe leven

omvat door haar oude handen,
vastgehouden in haar uitgeputte armen.

Haar laatste kracht,
deze kleine Victoria.

Zij gaf haar hart.

zaterdag 5 april 2014

Geen titel


Een ongestilde honger zanikt
opnieuw in mijn rommelende buik.

Net als de gepolijste deur die krom hangt
in uiteindelijk krakende scharnieren.

 Onoverkomelijk.

Luidende klokken,
de voorbode van mijn lege kerk.

Ongelofelijk.

Mijn hoofd gromt,
mijn hart jammert.

Wat onbeantwoord blijft,
ligt in de herinnering besloten,

onberoerd.

©  Karen Schrijft

donderdag 16 januari 2014

Leger van vuur


Ogenschijnlijk eigenmachtig
als een wilde tirannie,
grijpen de vlammen zonder bedaren
onwillekeurige slachtoffers.

De waarheid dicteert,
anders dan het veronderstelde,
het arbitraire karakter
van het verhitte leger.

De fik woedt ongenadig voort,
gevoed door smeulende resten en levenslucht.
Wat ooit leefde, wat ooit bloeide.

Het is niet langer.

Sporen van warmte vormen
het bewijs van de strijd.
Al wat zal herrijzen,
is het as van de enige uitkomst.

De vlam in de tiran dooft.
Helderrood maakt plaats voor asgrauw.
De slachtoffers zijn vergaan.
Het eindigt zoals het begon:

het besef van de kou.

©  Karen Schrijft
 

donderdag 26 december 2013

Het is goed zo


'Het is goed zo.'
U sprak de woorden moedig.
Wij versierden de kerstboom.
U sloot uw ogen.

We brachten u weg
voordat we zijn geboorte vierden.
Woorden van afscheid uitgesproken,
uw laatste rustplaats.

Eindelijk eindigt uw strijd,
waar die van anderen net begint.
Wat u achterlaat, is verdriet
en herinneringen

die na verloop van tijd, op hun tijd
de tranen wegvagen.
Kracht geven.

Rust maar zacht,
het is goed zo.

©  Karen Schrijft

maandag 18 november 2013

Mijn Uitgeest


Voor mij geen verdrinkingsdood.

Ik heb me los getrokken uit jouw getij.
De verveling, de saaie zondagen.
Happend naar adem,
zie ik je torens.

Bakens van licht, mijn licht.
Zonder geloof aanschouw ik
onderweg van veraf
de signalen van mijn vasteland

waar nu zo velen
huizen in gebouwen.
De grafstenen van vooruitgang
op het water dat ooit stroomde.

Jouw geest achtervolgde niemand.
In de wijde omtrek was geen huis
te bekennen, enkel wegen
naar verre oorden,

onbekende oorden.
Oorden nu binnen handbereik.
Straten ooit rivieren, velden
ooit moeras.

Vaar met me mee

terwijl de mist optrekt,
koeien onverstoord grazen
in het water,
kalfjes door bewoonde plassen razen.

Je was niet meer dan een vage
omlijning. Jij mocht niet bestaan.
Het dorp van zonderlingen,
de plek waar voorouders leefden,

overleefden, trotseren wij, 
achter bergen met zand,
hun demonen. Gevangen 
op onze geestgrond.

Uitgeest 
met je rijke historie,
wat ben je vasthoudend.

©  Karen Schrijft

donderdag 14 november 2013

Genadeloze cijfers


Onwillekeurige cijfers
vermelden het gebod
waar geen gebed meer
iets aan kan veranderen.

Eenvoudig opgeschreven
en toch zo onveranderlijk.
Net als een hoog gebergte,
dat na verloop van tijd afbrokkelt.

Dat is zijn lot.
Mijn lot.

Cijfers die mij definiëren.
Met hun rondingen en streepjes.
Een hardnekkige invloed op mijn zijn,
mijn welzijn.

Ik verdwijn.

©  Karen Schrijft